Noel van der Bilt napisał:

AJ Staar napisał:

Noel van der Bilt napisał:

-Przestań.-klepnął go w ramię. On go nie nauczy? On go nie nauczy? No może faktycznie, nie nauczy go, ale przynajmniej spróbuje.-Leć po miotłę i zaraz spróbujemy.

- Ale Noeel! - zaprotestował, po czym spojrzał na chłopaka. Westchnął, tocząc w myślach walkę. Cóż... Chyba nic się nie stanie, jeśli spróbuje, tak? Najwyżej spadnie. NO WŁAŚNIE! SPADNIE!- Dobra, pójdę po tą miotłę - uległ i odwrócił się.
Tak, poszedł. Wrócił po dziesięciu minutach z miotełką w rączce. NIE, WCALE NIE BIEGŁ JAK SZALONY! Przemyślał to sobie i stwierdził, że spędzenie czasu z Gryffonem wcale nie jest złą wizją. A wręcz przeciwnie. Powinno być fanie dopóki z miotły nie spadnie. Dlaczego ma nie spróbować, w końcu po to tu na początku przyszedł, prawda? Prawda.
- To jestem - zameldował się i, o Boże, uśmiechnął! (!!!)

-To, uhm, może spróbuj wystartować? Wiesz jak to się robi?-zapytał, trzymając swoją miotłę w pogotowiu. Tak na wszelki wypadek, gdyby AJ postanowił poszaleć jak Neville w pierwszej klasie. Bo kto tam wie, co czai się pod tą blond czupryną?
JAKIE SEKRETY SKRYWA?
Nikt tego nie wie.
Nikt.

AJ Staar napisał:

Noel van der Bilt napisał:

AJ Staar napisał:

- Ja mam miotłę - przyznał się. No bo co? Tak do Hogdzia bez miotły? Ale i tak jej nie używał, bo przecie nie umie.- Ale właściwie nie wiem po co mi ona skoro ja nigdy nie będę latać - dodał.- Szkoda Twojego czasu, ja i tak nic się nie nauczę.

-Przestań.-klepnął go w ramię. On go nie nauczy? On go nie nauczy? No może faktycznie, nie nauczy go, ale przynajmniej spróbuje.-Leć po miotłę i zaraz spróbujemy.

- Ale Noeel! - zaprotestował, po czym spojrzał na chłopaka. Westchnął, tocząc w myślach walkę. Cóż... Chyba nic się nie stanie, jeśli spróbuje, tak? Najwyżej spadnie. NO WŁAŚNIE! SPADNIE!- Dobra, pójdę po tą miotłę - uległ i odwrócił się.
Tak, poszedł. Wrócił po dziesięciu minutach z miotełką w rączce. NIE, WCALE NIE BIEGŁ JAK SZALONY! Przemyślał to sobie i stwierdził, że spędzenie czasu z Gryffonem wcale nie jest złą wizją. A wręcz przeciwnie. Powinno być fanie dopóki z miotły nie spadnie. Dlaczego ma nie spróbować, w końcu po to tu na początku przyszedł, prawda? Prawda.
- To jestem - zameldował się i, o Boże, uśmiechnął! (!!!)

Fred Weasley napisał:

Roberta Jones napisał:

Dziewczyna podskoczyła, słysząc swoje imię, bo kto się tak po cichu podkrada i mówi czyjeś imię?! A GDYBY TAK SPADŁA?! No dobra, nie ma szans, żeby spadła (no chyba, żeby chciała, a raczej nie chce. Przynajmniej nie teraz). Szczerze, to nawet gdyby chłopak był głośniej, niż był, to i tak by się wystraszyła, bo przecież była zajęta swoimi myślami, jak to zwykle ona.
- Hej - powiedziała, przekrzywiając głowę i zastanawiając się, który to z bliźniaków jest. No przykro mi, ale jeszcze nie potrafi ich rozróżnić (a przecież ich własna matka także nie potrafi).- Fred czy George? - zapytała, przymrużając oczy.- Nie podpowiadaj, sama zgadnę - dodała po chwili i przyjrzała mu się.- Fred?

Ciekawe po czym bliźniaków było można poznać. Naprawdę, z wyglądu było to (praktycznie) niemożliwe, za to jeśli chodzi o zachowanie, posiadali parę cech, które ich dzieliły. Ale teraz tylko się przywitał, więc biedny Fred nie miał pojęcia czemu Roberta wiedziała, że on to on! Znaczy okej, ponoć zgadywała. Ale coś musiało o tym przesądzić. Najpewniej.
W każdym razie, nie pokazując ani krzty zdezorientowania (uznał to za szczęśliwy traf), nie przestawał się uśmiechać, choć teraz trochę słabiej, by wczuć się w rolę i zrozpaczonym głosem wykrzyknął:
- Kurczę, zawsze nas mylą! Niestety, George. Ale zapewniam cię, że nie masz się czym martwić - jestem tak samo zabawny i błyskotliwy jak mój bliźniak. W końcu sama widzisz - bliźniak. - Mrugnął do Roberty zakańczając wypowiedź.

Roberta Jones napisał:

Dziewczyna podskoczyła, słysząc swoje imię, bo kto się tak po cichu podkrada i mówi czyjeś imię?! A GDYBY TAK SPADŁA?! No dobra, nie ma szans, żeby spadła (no chyba, żeby chciała, a raczej nie chce. Przynajmniej nie teraz). Szczerze, to nawet gdyby chłopak był głośniej, niż był, to i tak by się wystraszyła, bo przecież była zajęta swoimi myślami, jak to zwykle ona.
- Hej - powiedziała, przekrzywiając głowę i zastanawiając się, który to z bliźniaków jest. No przykro mi, ale jeszcze nie potrafi ich rozróżnić (a przecież ich własna matka także nie potrafi).- Fred czy George? - zapytała, przymrużając oczy.- Nie podpowiadaj, sama zgadnę - dodała po chwili i przyjrzała mu się.- Fred?

Leilla Carter napisał:

A Leilli to wcale nie wytrąciło z równowagi, żarty z koloru włosów nie robią na niej najmniejszego wrażenia. Bo przecież wiadomo, że Malfoy jej zazdrości. On ma jakieś rozjaśniane siano, a ona piękne, zdrowe, długie włosy.
Uśmiechnęła się jeszcze bardziej. Ale to był taki głupi uśmiech Leilli.
- Chyba masz dobry humorek.... Tatuś pochwalił cię za bycie konfidentem i największym lizusem w szkole? Nie martw się, przed tobą świetna przyszłość. Takich idiotów jak ty potrzeba na tym świecie.
Za inteligentnie, za inteligentnie.

Fred Weasley napisał:

Fred zawsze miał zajęcie. Naprawdę, on był taką rozrywkową personą, że jeśli nie z bratem to z kimkolwiek innym udawało mu się spędzać jakoś czas w sposób całkiem.. pożyteczny. Nawet jeśli ta pożyteczność to w jego oczach tworzenie i wypróbowywanie nowych dowcipów na niewinnych pierwszorocznych Puchonach. Fred był duszą towarzystwa, co było niezaprzeczalne, a więc w każde miejsce, w które dotarł, znajdował sobie osoby warte łislejowego czasu. Nawet na wieży astronomicznej, gdzie przyszedł z początkowym zamiarem odpalenia jednego magicznego papierosa (co za rebelia, patrząc na ich czasy), o czym rzecz jasna zapomniał tak szybko, jak ujrzał czerwonowłosą dziewczynę.
- Hej. Roberta? - Usiadł obok niej z typowym łislejowskim uśmiechem, który o dziwo potrafił robić tylko on i George oczywiście. Ale czy ktoś chociaż pamięta o George'u? Pff. Jeśli nie, to Fred właśnie miał zamiar go dziewczynie przypomnieć.

Leilla Carter napisał:

Leilla postanowiła w końcu wyjść z pokoju, bo przecież w przeciwieństwie do innej mojej postaci nie jest nolifem bez przyjaciół. Weszła do pokoju wspólnego i rozejrzała się, większość ludzi siedzących zazwyczaj w nim to małpiaste przygłupy, które nawet nie potrafią się wysłowić. Po prostu żal, ubóstwo, syf i do tego wolne sowy. Bo ta szkoła jedyne co sobą reprezentuje to dno.
Ale wyjątkowo dzisiaj widzi, że jest tam całkiem dobre towarzystwo. Poprawiła włosy i swoim mega super uroczym krokiem podeszła do Draco i Vixy.
- O, robicie sobie wieczorek zapoznawczy? To takie miłe, że pomagasz biednym samotnym dziewczynką, Tleniony. Ale chwila... Ty nie jesteś miły.